Pierdolę całą resztę

Siedzimy w domu, pojawia się temat pieniędzy - po trzech miesiącach wreszcie przyszły- więc zaczyna się nieuchronne planowanie domowego budżetu. Potrzeby są ogromne, brak samochodu utrudnia znalezienie lepszej pracy, małe dziecko generuje koszta i za coś trzeba też przeżyć. A pieniędzy, jak zawsze, niewystarczająco. Coś trzeba odłożyć na później, tam pieniądze odłożyć, z czegoś przesunąć na coś ważniejszego. Dwoje ludzi, dwa spojrzenia, mnóstwo opinii, rozbieżność priorytetów. Próba kompromisu- ciężko, gdy jedną osoba jest skłonna na niewiele jedynie ustępstwa wobec autorytaryzmu drugiej. Oboje zmęczeni, jedno na 3/2 etatu, drugie na 4 zmiany. Północ już dawno minęła. Czas leci, a do pracy trzeba się wyspać, a tu na dodatek światło dzienne koniecznie chcą zobaczyć pierwsze ząbki Z, choć jeszcze ich nie widać. I nagle padają słowa, które bolą. Słowa notorycznie powtarzane od kiedy się pamięta.
'Ja to pierdolę'.
'Mam to w dupie'.
'Chuj mnie to obchodzi'.
'Zrobię po swojemu, a resztę (patrz wyżej)'.
A ty?
Siedzisz w domu całymi dniami, nie mając czasu na nic. Kawę czy herbatę pijesz z termosu, bo inaczej na nic ciepłego liczyć nie możesz - wystygnie zanim znajdziesz czas. I nie, to nie przez Facebook.
Cały dzień z dzieckiem na rękach, rano ich nie czujesz ale co poradzisz - ono się o zdanie nie pyta. Potrzebuje Cię - Twojego kojącego dotyku, delikatnego bujania, melodyjek i wierszyków.
Poranny rytuał zamienił się w wyścig. Przewinąć dziecko i do łóżeczka, siku, szybkie mycie twarzy, wypuszczenie psa na dwór (obecnie zabronione, ale nie ma opcji na spacer, bo dziecko, poza tym próbował kto kiedy okiełznać szarpiącego się psa jedną ręką, bo druga zajęta wózkiem?), wstawić ekspres do kawy, rozpalić w kominku, zawołać psa (i liczyć że nie zrzyga się w domu od czegoś co zjadł w lesie). Teraz część druga - dziecię do bujawki czy na podłogę i hajda do boju - zmywanie, co na obiad... tyle że czas się kończy. Mała żąda uwagi, i to żąda stanowczo. Sprzeciw nie przejdzie, wysoki sądzie. Bez możliwości odroczenia, i tak już przeciągnęłam strunę. Więc Z pod przysłowią pachę, kawa w dłoń i na papu. Czasem zaśnie, czasem nie. Może wystarczy łóżko, albo i ręce okażą się niewystarczające.
Żeby nie było, nie mam tego nikomu za złe. To musi być fascynujące oglądać świat z takiej perspektywy. Żyrandol tak blisko i grzbiety książek takie różnorodne... jest na czym oko zawiesić :-)
Dziecko zasnęło, ale co z tego. Statystycznie:
-20% szans na pobudkę po dwóch minutach mam gdy podniosę się i usiądę koło niej,
-50% szans na pobudkę jak przeniosę ją do łóżeczka,
-85%, jeśli dodatkowo wyjdę z pokoju,
-99%, gdy wpadnie mi do głowy genialny pomysł podłożenia do kominka.
Pobudka, wygłupy, papu, spacer. Może zaśnie, może nie. Raczej nie. Świat jest ciekawy, po co spać.
W domu - znów wyścig. Obiad z małą na rękach (ROBIĘ, nie JEM). Próba odłożenia spotka się ze zdecydowanym protestem. Nie ma zmiłuj. Jeszcze sprzątanie.
19:30- mężczyźni po trzynastu godzinach wreszcie w domu. Liczyłam na chwilę dla siebie, ale najpierw kąpiel dziecka, potem papu i lulu. Ostatnio śpi mało i krótko - zęby.
W pracy wciąż to samo - szef wodzi za nos, w domu sztampa, finansowo dno. Podpowiadam rozwiązania, sugeruję wyjścia z sytuacji. Pocieszam jak potrafię.
I oto co słyszę.
Trzeba coś dodawać?
Poczucie samotności, bezradności, odrzucenia, złości i zaniedbania.
Nic dodać, nic ująć.
Nie widziałam prysznica już od kilku dni.
I na co to?