Kiedy Nasze Dziecko nie śpi

Godzina 21:00. Dziecko czyste, przebrane, nakarmione i... ani myśli spać. Jest zmęczona, troszeczkę rozdrażniona, ale głównie się śmieje. Z taką sytuacją z pewnością mierzy się nie jeden rodzic - każdy czeka na tę magiczną chwilę, kiedy dziecko już zaśnie. Będzie można wyjść z pokoju i wreszcie wspólnie obejrzeć film albo po prostu porozmawiać. Takich chwil bardzo brakuje młodym rodzicom, zwłaszcza tym, którzy mają więcej niż jedną pociechę.
Na takie przypadki mam metodę, która skutkuje w stu procentach i ani razu się nie zawiodłam. Brzmi ona tak:

'Pozwalam dziecku nie spać'.

Oczywiście nie polega na tym, że wkładam małą do łóżeczka i niech sobie leży - to tak nie działa. Tym bardziej, że jak wyjdę z pokoju a ona będzie w łóżeczku, to będzie ryk stulecia. Co wtedy robię? Najczęściej wołam partnera do nas i spędzamy ten czas razem - dziecko baraszkuje sobie na łóżku a my rozmawiamy, siedzimy, czasem gramy w gry na telefonie. Drugi wariant zagląda, że narzeczony zerka na małą, a ja pójdę w tym czasie coś zjeść. Wierzcie mi lub nie, ale kiedy mała dojdzie do wniosku że 'tak, jednak chcę pójść spać' da nam o swojemu znać. Kiedy usłyszymy sygnał do ponownego karmienia - wraca pan Cycu i dziecko zasypia.

Ta metoda ma potęgę ogólne założenia, które opracowałam wraz ze SWOIM dzieckiem. Podkreślam to nie bez przyczyny - każde dziecko jest inne i potrzebuje czego innego. Zachęcam więc (nie tylko młodych) rodziców, aby słuchali się intuicji i znaleźli wspólny język z dzieckiem, aby pora 'lulu' była pełna spokoju i harmonii.

1. Nigdy nie zostawiamy dziecka samego.
Dziecko pod naszą nieobecność najprawdopodobniej zacznie płakać i się rozbudzi jeszcze bardziej. To nie prawda że płacz wycisza. Potomek rozbudzi się jeszcze bardziej i nadzieja, że będzie je położyć spać nadzieję wraz ze wzrostem decybeli u szkraba. Poza tym, która matka potrafi słuchać płaczu swojego dziecka? Ja z pewnością do tego grona nie należę.
1. To, że nie usypiamy (jak ja nie lubię tego określenia, brzmi jak eutanazja zwierząt) dziecka nie oznacza, że staramy się je pobudzać. Nie jest tak, że mamy nie zwracać na bobo uwagi. U mnie, niemęża i Z jest tak, że rozmowa, spojrzenia są podkreśleniem naszej obecności, rodzajem zapewnienia o bezpieczeństwie, stałości i miłości. Przynajmniej ja do tego tak podchodzę. Jestem natomiast zagorzałą przeciwniczką wszelkiej maści grzechotek, piszczałek i brzęczących zabawek podczas rytuału zasypiania.  Powiedzmy sobie szczerze, jeżeli dziecko nie śpi i jest czymś zainteresowane (na przykład motylkami na tapecie) to w mojej ocenie należy mu pozwolić się tym interesować. Jak się znudzi i zachce się spać to zaśnie - na to nie ma mocnych (zakładając że dziecko nie ma kolek, nie przechodzi bolesnego ząbkowania czy innych utrudniających sen 'przygód').
3. Wyłączona elektronika. (Wiem, gry na telefonie też się liczą a sama stosuję. Przyczyną jest prosta, nie lubię nic nie robić, a gdy wyciągam robótkę to Z chce ją zjeść. Nie wie że włóczka jest niejadalna :-). ) Dziecko potrzebuje się wyciszyć, więc nie powinno być nastawione na działanie zbyt wielu bodźców. Wystarczy że rozmawiają rodzice, gdzieś tam pali się jakaś lampka nocna i oczywiście na tapecie motyle - to w zupełności wystarczy. Zastanawialiśmy się, czy może tego jeszcze bardziej nie ograniczyć, ale : ani jej oczu nie zawiążemy, motylków też tapety nie zdejmiemy, siedzieć w ciszy to tak trochę nudno, a lampka - no cóż, coś widzieć trzeba.

To jest metoda, którą stosuję codzień. Oczywiście stosuje się do dzieci które mogą sobie pozwolić na to żeby pójść spać, powiedzmy godzinę później -  natomiast u nas to nie trwa dłużej przeważnie niż dziesięć - piętnaście minut

Ana starszych - coś wyjdzie w praniu zwanym przygodami rodzicielstwa...

Pozdrawiam :-)

Pierdolę całą resztę

Siedzimy w domu, pojawia się temat pieniędzy - po trzech miesiącach wreszcie przyszły- więc zaczyna się nieuchronne planowanie domowego budżetu. Potrzeby są ogromne, brak samochodu utrudnia znalezienie lepszej pracy, małe dziecko generuje koszta i za coś trzeba też przeżyć. A pieniędzy, jak zawsze, niewystarczająco. Coś trzeba odłożyć na później, tam pieniądze odłożyć, z czegoś przesunąć na coś ważniejszego. Dwoje ludzi, dwa spojrzenia, mnóstwo opinii, rozbieżność priorytetów. Próba kompromisu- ciężko, gdy jedną osoba jest skłonna na niewiele jedynie ustępstwa wobec autorytaryzmu drugiej. Oboje zmęczeni, jedno na 3/2 etatu, drugie na 4 zmiany. Północ już dawno minęła. Czas leci, a do pracy trzeba się wyspać, a tu na dodatek światło dzienne koniecznie chcą zobaczyć pierwsze ząbki Z, choć jeszcze ich nie widać. I nagle padają słowa, które bolą. Słowa notorycznie powtarzane od kiedy się pamięta.
'Ja to pierdolę'.
'Mam to w dupie'.
'Chuj mnie to obchodzi'.
'Zrobię po swojemu, a resztę (patrz wyżej)'.
A ty?
Siedzisz w domu całymi dniami, nie mając czasu na nic. Kawę czy herbatę pijesz z termosu, bo inaczej na nic ciepłego liczyć nie możesz - wystygnie zanim znajdziesz czas. I nie, to nie przez Facebook.
Cały dzień z dzieckiem na rękach, rano ich nie czujesz ale co poradzisz - ono się o zdanie nie pyta. Potrzebuje Cię - Twojego kojącego dotyku, delikatnego bujania, melodyjek i wierszyków.
Poranny rytuał zamienił się w wyścig. Przewinąć dziecko i do łóżeczka, siku, szybkie mycie twarzy, wypuszczenie psa na dwór (obecnie zabronione, ale nie ma opcji na spacer, bo dziecko, poza tym próbował kto kiedy okiełznać szarpiącego się psa jedną ręką, bo druga zajęta wózkiem?), wstawić ekspres do kawy, rozpalić w kominku, zawołać psa (i liczyć że nie zrzyga się w domu od czegoś co zjadł w lesie). Teraz część druga - dziecię do bujawki czy na podłogę i hajda do boju - zmywanie, co na obiad... tyle że czas się kończy. Mała żąda uwagi, i to żąda stanowczo. Sprzeciw nie przejdzie, wysoki sądzie. Bez możliwości odroczenia, i tak już przeciągnęłam strunę. Więc Z pod przysłowią pachę, kawa w dłoń i na papu. Czasem zaśnie, czasem nie. Może wystarczy łóżko, albo i ręce okażą się niewystarczające.
Żeby nie było, nie mam tego nikomu za złe. To musi być fascynujące oglądać świat z takiej perspektywy. Żyrandol tak blisko i grzbiety książek takie różnorodne... jest na czym oko zawiesić :-)
Dziecko zasnęło, ale co z tego. Statystycznie:
-20% szans na pobudkę po dwóch minutach mam gdy podniosę się i usiądę koło niej,
-50% szans na pobudkę jak przeniosę ją do łóżeczka,
-85%, jeśli dodatkowo wyjdę z pokoju,
-99%, gdy wpadnie mi do głowy genialny pomysł podłożenia do kominka.
Pobudka, wygłupy, papu, spacer. Może zaśnie, może nie. Raczej nie. Świat jest ciekawy, po co spać.
W domu - znów wyścig. Obiad z małą na rękach (ROBIĘ, nie JEM). Próba odłożenia spotka się ze zdecydowanym protestem. Nie ma zmiłuj. Jeszcze sprzątanie.
19:30- mężczyźni po trzynastu godzinach wreszcie w domu. Liczyłam na chwilę dla siebie, ale najpierw kąpiel dziecka, potem papu i lulu. Ostatnio śpi mało i krótko - zęby.
W pracy wciąż to samo - szef wodzi za nos, w domu sztampa, finansowo dno. Podpowiadam rozwiązania, sugeruję wyjścia z sytuacji. Pocieszam jak potrafię.
I oto co słyszę.
Trzeba coś dodawać?
Poczucie samotności, bezradności, odrzucenia, złości i zaniedbania.
Nic dodać, nic ująć.
Nie widziałam prysznica już od kilku dni.
I na co to?

Inspiracja

Jak to jest z tą inspiracją?
Wiadomo że przychodzi, wypala się i nie ma. Przechodziła przez to, Tak jak z pewnością i Wy, nie raz. Ciekawa jest sytuacja, w której człowiek ma nawał twórczy, od bukietów z czekoladek przez puzzle na rysowaniu (nie) kończąc.
I co się dzieje dalej, kiedy już zgasło? Kiedy trzeba działać a głowa świeci pustkami?
Powiem w ten sposób : jeśli pomysły przychodzą ci do głowy, to nie masz się czym martwić. Jesteś osobą kreatywną i niewiele jest czynników które mogą to zmienić. To nie jest tak że 'to se ne vrati' i twoja twórczość jako artysty się skończyła. Mas twój mózg po prostu odpoczywa i już tej inspiracji szuka.
A co jeśli musisz tworzyć?
Mi osobiście pomogła lista stworzona w momencie, w którym miałam milion pomysłów na minutę. Ta kartka wisi w widocznym miejscu - gdy ogarnia nas wypalenie, taki zarys możliwości pozwoli unikać przestoju.
Dajcie znać co sprawdziło się u Was :-) hejdå

Hej

Witam na... no właśnie. Kolejna próba wytrwałości, zrobienia czegoś większego niż obiad i bardziej dla siebie niż sprzątanie. Mój świat od czterech miesięcy jest ogromny, ale monotematyczny. Nie narzekam, natomiast w obawie przed rutyną postanowiłam zrobić coś nowego.
Właśnie dlatego tu jestem. Kolejny Challenge, kolejny sposób na nudę, kolejna szansa i możliwość rozwoju. Motywacja do poprawienia organizacji czasu, wyciskania z każdej chwili wszystkiego co się da, do ostatniej kropli.
O czym będę pisać? Chyba o wszystkim. O codzienności, związkach, macierzyństwie, rękodziele, psie, przyrodzie, rozwoju, przemyśleniach... chciałabym, abyś zobaczył(a) świat moimi oczyma, przez moje zielone okulary, dzięki którym zawsze widzę nadzieję na lepsze jutro.
Hejdå :-)