Godzina 21:00. Dziecko czyste, przebrane, nakarmione i... ani myśli spać. Jest zmęczona, troszeczkę rozdrażniona, ale głównie się śmieje. Z taką sytuacją z pewnością mierzy się nie jeden rodzic - każdy czeka na tę magiczną chwilę, kiedy dziecko już zaśnie. Będzie można wyjść z pokoju i wreszcie wspólnie obejrzeć film albo po prostu porozmawiać. Takich chwil bardzo brakuje młodym rodzicom, zwłaszcza tym, którzy mają więcej niż jedną pociechę.
Na takie przypadki mam metodę, która skutkuje w stu procentach i ani razu się nie zawiodłam. Brzmi ona tak:
'Pozwalam dziecku nie spać'.
Oczywiście nie polega na tym, że wkładam małą do łóżeczka i niech sobie leży - to tak nie działa. Tym bardziej, że jak wyjdę z pokoju a ona będzie w łóżeczku, to będzie ryk stulecia. Co wtedy robię? Najczęściej wołam partnera do nas i spędzamy ten czas razem - dziecko baraszkuje sobie na łóżku a my rozmawiamy, siedzimy, czasem gramy w gry na telefonie. Drugi wariant zagląda, że narzeczony zerka na małą, a ja pójdę w tym czasie coś zjeść. Wierzcie mi lub nie, ale kiedy mała dojdzie do wniosku że 'tak, jednak chcę pójść spać' da nam o swojemu znać. Kiedy usłyszymy sygnał do ponownego karmienia - wraca pan Cycu i dziecko zasypia.
Ta metoda ma potęgę ogólne założenia, które opracowałam wraz ze SWOIM dzieckiem. Podkreślam to nie bez przyczyny - każde dziecko jest inne i potrzebuje czego innego. Zachęcam więc (nie tylko młodych) rodziców, aby słuchali się intuicji i znaleźli wspólny język z dzieckiem, aby pora 'lulu' była pełna spokoju i harmonii.
1. Nigdy nie zostawiamy dziecka samego.
Dziecko pod naszą nieobecność najprawdopodobniej zacznie płakać i się rozbudzi jeszcze bardziej. To nie prawda że płacz wycisza. Potomek rozbudzi się jeszcze bardziej i nadzieja, że będzie je położyć spać nadzieję wraz ze wzrostem decybeli u szkraba. Poza tym, która matka potrafi słuchać płaczu swojego dziecka? Ja z pewnością do tego grona nie należę.
1. To, że nie usypiamy (jak ja nie lubię tego określenia, brzmi jak eutanazja zwierząt) dziecka nie oznacza, że staramy się je pobudzać. Nie jest tak, że mamy nie zwracać na bobo uwagi. U mnie, niemęża i Z jest tak, że rozmowa, spojrzenia są podkreśleniem naszej obecności, rodzajem zapewnienia o bezpieczeństwie, stałości i miłości. Przynajmniej ja do tego tak podchodzę. Jestem natomiast zagorzałą przeciwniczką wszelkiej maści grzechotek, piszczałek i brzęczących zabawek podczas rytuału zasypiania. Powiedzmy sobie szczerze, jeżeli dziecko nie śpi i jest czymś zainteresowane (na przykład motylkami na tapecie) to w mojej ocenie należy mu pozwolić się tym interesować. Jak się znudzi i zachce się spać to zaśnie - na to nie ma mocnych (zakładając że dziecko nie ma kolek, nie przechodzi bolesnego ząbkowania czy innych utrudniających sen 'przygód').
3. Wyłączona elektronika. (Wiem, gry na telefonie też się liczą a sama stosuję. Przyczyną jest prosta, nie lubię nic nie robić, a gdy wyciągam robótkę to Z chce ją zjeść. Nie wie że włóczka jest niejadalna :-). ) Dziecko potrzebuje się wyciszyć, więc nie powinno być nastawione na działanie zbyt wielu bodźców. Wystarczy że rozmawiają rodzice, gdzieś tam pali się jakaś lampka nocna i oczywiście na tapecie motyle - to w zupełności wystarczy. Zastanawialiśmy się, czy może tego jeszcze bardziej nie ograniczyć, ale : ani jej oczu nie zawiążemy, motylków też tapety nie zdejmiemy, siedzieć w ciszy to tak trochę nudno, a lampka - no cóż, coś widzieć trzeba.
To jest metoda, którą stosuję codzień. Oczywiście stosuje się do dzieci które mogą sobie pozwolić na to żeby pójść spać, powiedzmy godzinę później - natomiast u nas to nie trwa dłużej przeważnie niż dziesięć - piętnaście minut
Ana starszych - coś wyjdzie w praniu zwanym przygodami rodzicielstwa...
Pozdrawiam :-)
